1- خوف ، (بيم)؛
2- رجاء (اميد)؛
3- حب.

بيم شاخه علم است، و اميد شاخه يقين است، و حب شاخه

معرفت و عرفان.نشان بيم گريختن است ونشان اميد طلب است،

و نشان حب، آن است که در ايثار آنچه را که دوست دارد دريغ

نورزد.پس چون علم در سينه مؤمن تحقق يابد، ترس پديد آيد و

چون خوف، درست آيد، گريز از غير خدا پيش آيد، و چون کسي

بگريزد، نجات يابد و چون نور يقين بر قلب تابيدن گيرد، فضل الهي

مشاهده شود و چون يقين در او رسوخ کند،اميد پديد آيد و چون

شيريني اميد بچشد، در طلب آن شود.چون به طلب برخيرد، گم

شده خويش را بيابد و چون نور معرفتتجلي يابد، نسيم محبت و

عشق در قلب وزيدن گيرد و چون نسيم محبت وزيدن گرفت، و

انسان در سايه محبوب انس يابد و او را بر ما سوايش ترجيح دهد

و به اوامرش مبادرت و از نواهي‌اش اجتناب ورزد و آن دو را بر هر

چيزي مقدم بدارد. هر گاه با رعايت اوامر و نواهي محبوب بر خوان

انس او نشيند، به روح مناجات قربش و اصل خواهد گشت.

اين اصول سه گانه مانند: حرم، مسجد و کعبه است که اگر

کسي داخل حرم شود، از خلق ايمني يابد و چون داخل در

مسجد شود و بر اندام او از آلودگي به گناه ايمن باشد

و اگر داخل کعبه شود، قلبش از اشتغال به چيزي جز ذکر خداي

تعالي در امان ماند.

پس اي مؤمن! چنانچه در حالي هستي که اگر در آن حالت

بميري، با رضايت خاطر خواهي مرد، بر توفيق و حفظ الهي

شاکرباش؛ و اگر چنين نيستي، خويش را به حالتي

نيک و درست انتقال ده و بر عمري که در غفلت گذرانده‌اي

پشيمان شو و در تطهير ظاهرت از گناهان و پالايش باطنت از

عيوب و کاستي‌ها از خداي تعالي مدد جوي و قلبت را از دام

غفلت برهان و آتش شهوت را در خرمن نفست خاموش نما.